Εκείνο το βράδυ γεννήθηκα,μαζί μου τρία τριαντάφυλλα.Την άλλη μέρα άλλα τρία,κι άλλα τρία, κι άλλα,παντού ξεφύλλωναν φωσφορούχα στις περασιέςροζ, κόκκινα για τον έρωτακρυμμένα στο παραμικρό μου βλέμμαμ' ακολουθούν έκτοτε.Τοίχοι ολόκληροι φορτωμένοινα φέρνουν την άνοιξη Οκτώβρηλιλά, σομόν, φούξια να μ' αναδεικνύουνΘεά του Έρωτα στις περιπατητικές απαθανατίσεις μου,να κρέμονται στέφανα βουργουνδίνα με στεφανώνουν μάρτυρα ήδη,ν' αγνοώ το κάλπασμα, να προμηνύω«ακούω με το αυτί μου το ανθοστολισμένο που ακουμπώ στο χώμα,ακούω το ροδόνερο». [...][Από την έκδοση]