Μια φορά κι έναν καιρόκοιμότανε στον ουρανό,σαν ανθρώπινο μωρό,σύννεφο άσπρο, τροφαντό!Είχε μπογιές στην πλάτη του,ζωγράφιζε παντού,χαρές και λύπες των ανθρώπωνχάριζε χρώματα στο νου.Γιατί η ζωή είναι μόνο μίακι όταν είναι άχρωμημοιάζει με μονοχρωμία...[Από την έκδοση]