Για τον Πίντερ, η επιδίωξη του ρεαλισμού, δεν έρχεται σε αντίθεση με τον βασικό παραλογισμό των καταστάσεων που τον εμπνέουν. Κι αυτός, όπως κι ο Ιονέσκο, θεωρεί τη ζωή κωμική κατά βάση μέσα στον παραλογισμό της - ως ένα σημείο. Τα πάντα είναι κωμικά· η πιο μεγάλη σοβαρότητα είναι κωμική· ακόμα κι η τραγωδία είναι κωμική. Και νομίζω πως αυτό που προσπαθώ να κάνω στο έργο μου, είναι να φτάσω σ' αυτή την αναγνωρίσιμη πραγματικότητα του Παράλογου, σ' ό, τι κάνουμε, στο πώς φερόμαστε και στο πώς μιλάμε. [...] (Από την έκδοση)