Η Λούλου στο Πνεύμα της γης είναι μια δύναμη που δεν έχει συνείδηση της φύσης της και ο τίτλος που δίνει ο Βέντεκιντ στο έργο του, όπως και στο Κουτί της Πανδώρας, το επόμενό του δράμα, που αποτελεί τη συνέχεια του Πνεύματος της γης, μαρτυρεί τις πνευματικές ανησυχίες του δημιουργού. Η δύναμή του συνίσταται στο να παρουσιάσει μιαν αλήθεια ωμή, η οποία, κάτω από το κάλυμμα μιας επιφανειακής αστικής ηθικής, σκάει με μεγαλύτερη ένταση. Όπως ο Νίτσε και ο Στρίντμπεργκ, ο Βέντεκιντ με μια τρομερή διαύγεια βλέπει στον έρωτα έναν αγώνα επιβολής δυνάμεως. Κι αλίμονο στους νικημένους! Όλοι υποκύπτουν μπροστά στην τεράστια δύναμη που κρύβει μέσα της η Λούλου. Ο μόνος που της αντιστέκεται, ο Σεν, στο τέλος υποκύπτει κι αυτός μπροστά στην έντονη, ζαλιστική και άμεση θηλυκότητά της.Το Πνεύμα της γης εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1895. Ο Άλμαν Μπεργκ χρησιμοποίησε το κείμενο για την όπερά του Λούλου.