Ποιο βάρος της πικρόκαρδης κατάρας αποπαίδιξέφυγε από μέσα μου στην πρωινή μαγείακαθώς απ’ τον ακρόπυργο θωρούσα το καράβισαν μια κουκίδα φωτεινή στης θάλασσας στα στήθια;Φαίνονταν μόνο τα πανιά, απόμακρα, μικρά,μαύρη σημαία πλάνευε όσους το προσπερνούσαν,μα μες τα καμαρίνια του οι όμηροι πενθούσαν.Ποιος δαίμονας αόρατος μου απέσπασε τη θλίψηγεμίζοντας με θείο φως της καρδιάς μου τη πλήξη;(σελ. 49)Ποιος θα μπορούσε να διαβεί τα κοσμικά ερέβη,εικόνες αδυσώπητης και βίαιης συντριβήςτων πρωτινών των βλέψεων της θείας μας της φύσηςπριν την παγίδα τη σκληρή της έγχρονης θητείαςμε τον σκληρό τον παιδεμό των τέκνων μας της Γηςκαι τ’ Ουρανού τις απειλές με τις τερατουργίες;Μόνη μας η περίσκεψη, η φρόνηση, η λαμπρότη,του άπεφθου βασίλειου συμπαντικής πνοήςολοφωτίζει τα σκληρά βασίλεια του Άδη,προσφέρει στην ενστέναγμη, στη φρικτή μας θητείατο άρρητο το πλήρωμα αρχέγονης πνοής...(σελ. 123)