Τι είν’ η δόλια μας ζωή με τα πλαστά πλουμίδιαφαντασμαγορικές γιορτές, μουσικής ήχους πλέριουςπου ολογκρεμίζουν άστοργα τις θείες αναβλέψειςκείνων των ευγενών παιδιών που αγραυλούν μακάριασε πάνσεπτη μεθόριο αιωνίζουσας χάρηςκείνων των άγνωστων βροτών στο διάβα των αιώνωνμε τις πολύφωνες κραυγές άγνωστες μες το πλήθοςτων πληθουσών μας αγορών με πολλά καρναβάλιακαι με κορύβαντες ακμής -μηδενικής αξίας;(σελ. 9) Δεν είμαι του Ενδυμίωνα η ερωμένηδεν είμαι φως απατηλό στην ερημιά του κόσμουγνωρίζω πως ο έρως του μεγάλου εραστήτου ομορφότερου άνδρα των αιώνωνκαλύπτει όλη μας τη ματαιότητακαι κάνει τη ζωή υπνοβασία.Αν θες εορτασμούς ερωτικούςδε θα τους συναντήσεις στη μορφή μουούτε στης παρουσίας μου την άσημη πνοή.(σελ. 44)