Ανηφορίζοντας σκαλιά στιγμές δεκαετίεςπώς πέρασαν δέκα χρόνια;Απόψε σε καλώσε φέρνω ξανά εδώσαν διάρκεια και σαν υπόσχεσηαπ' όλες σου τις ηλικίες ταυτόχρονα.Πατέρας ενός γιου και γιος ενός πατέραμε τα γυαλιά και τη φωνή το γέλιο και τα τζιν σουμες στην αοριστία της πολλαπλότηταςτο ταυτόχρονο που είναι η κάθε μας σύνοψηστους δρόμους αυτούςστοιχειωμένους απ' τα φαντάσματα των αγοριώνπου και οι δύο κάποτε υπήρξαμε.