Όταν ο Ντέρεκ Oυόλκοτ πήρε το Bραβείο Νόμπελ το 1992, η Σουηδική Ακαδημία χαρακτήρισε το έργο του ποιητικό, πολύ φωτεινό, που βασίζεται σ' ένα ιστορικό όραμα, αποτέλεσμα ενός πολύ-πολιτισμικού κατορθώματος.Η γλώσσα του είναι τοπική, αλλά η οπτική του είναι παγκόσμια κι αυτό το ποιητικό εύρος του επιτρέπει να συνδυάζει και συγχρόνως να συμπτύσσει την αγάπη του για την Καραϊβική με φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, όπως η φρίκη του Ολοκαυτώματος ή η γοητεία που ασκούσε επάνω του ο ασημένιος αιώνας της ρωσικής ποίησης ή η Ελλάδα του Ομήρου.Ο Oυόλκοτ δεν το φοβήθηκε ποτέ αυτό το ύψος. Δεν δείλιασε ποτέ μπροστά στις ξεκάθαρες έννοιες και τόλμησε ν' αγγίξει μεγάλα θέματα στην ποίησή του.[Δείγμα γραφής:]ΟΝΟΜΑΤΑΗ φυλή μου άρχισε όπως άρχισ' η θάλασσα,χωρίς ονόματα και χωρίς ορίζοντα,με χαλίκια κάτω απ' τη γλώσσα μου,καρφώνοντας αλλιώς με τα μάτια τ' αστέρια.Αλλά τώρα η φυλή μου είν' εδώ,στο λυπημένο λάδι των λεβάντινων ματιών,στις σημαίες των ινδιάνικων αγρών.Άρχισα χωρίς μνήμη,άρχισα χωρίς μέλλον,αλλ' αναζητούσα τη στιγμήόταν ο νους διχάστηκε απ' έναν ορίζοντα.Δεν βρήκα ποτέ κείνη τη στιγμήόταν ο νους διχάστηκε απ' έναν ορίζοντα·για τον χρυσόχοο απ' το Μπενάρες,τον λιθοτόμο απ' την Καντόνα,όπως η πετονιά βουλιάζει, ο ορίζονταςβουλιάζει μες στη μνήμη.Μήπως λειώσαμε μες στον καθρέφτηαφήνοντας πίσω τις ψυχές μας;Τον χρυσοχόο απ' το Μπενάρες,τον λιθοτόμο απ' την Καντόνα,τον χαλκεργάτη απ' το Μπενίν.Ένας θαλασσαετός στριγγλίζει από το βράχοκι η φυλή μου άρχισε σαν τον ψαραετόμ' εκείνη την κραυγή,εκείνο το τρομερό δισύλλαβο,εκείνο το Εγώ!Πίσω μας ο ουρανός όλος διπλώθηκε στα δυο,όπως η ιστορία διπλώνεται πάνω απ' την πετονιά,και ο αφρός όλα μάς τ' άρπαξεμε τίποτα στα χέρια μείναμε,μόνο μ' αυτό το κομμάτι ξύλογια να χαράξουμε τα ονόματά μας πάνω στην άμμο,που η θάλασσα έσβησε ξανά, πάνω στην αδιαφορία μας.