Τις τελευταίες δεκαετίες η ιστοριογραφία έχει εισέλθει σε βαθύ αναστοχασμό γύρω από την έννοια του χρόνου· η παραδοσιακή γραμμική αντίληψη του ιστορικού χρόνου εδώ και καιρό έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση, ενώ από τη δεκαετία του 1990 ιστορικοί και φιλόσοφοι περιγράφουν ολοένα και συχνότερα μια συνθήκη στην οποία ο χρόνος μοιάζει «να έχει εξαρθρωθεί». Στον απόηχο αυτής της χρονικής απορρύθμισης, πληθαίνουν οι φωνές των ιστορικών που μιλούν ολοένα περισσότερο για πολλαπλότητα των χρονικοτήτων. Σε αυτό το θεωρητικό τοπίο, κορυφαίοι στοχαστές της ιστοριογραφίας —από τον Reinhart Koselleck, τον Francois Hartog και τον Achim Landwehr έως τους Marek Tamm και Chris Lorenz— επανέρχονται στα ζητήματα της σχέσης ιστορίας και μνήμης, συνέχειας και ασυνέχειας,