Κάθονται δίπλα στο παράθυρο όταν έρχομαι ήσυχα.Η συνομιλία μας αναμιγνύεται με στατικούς ήχουςστην τηλεόραση, και ακούγεται άδεια.Με ρωτάς τι γράφω.Κοιτάς τις εικόνες στον τοίχο.Μου χαμογελούν, λες.Σαν τους μοναδικούς προγόνους του γνωστού.Όπως τις τελευταίες αναμνήσεις που δεν έχουν κλαπεί.Με ρωτάς τι γράφω.Με καλοσύνη ρίχνεις στα λουλούδια νερόπίσω από την πόρτα του μπαλκονιού.Τον χειμώνα το κρύο τα σκοτώνει εν αγνοία τους.Με καλοσύνη μού προσφέρεις σάπια φρούτα.Ανακαλύπτεις εν αγνοία σου έναν αποχρωματισμότης παιδικής ηλικίας.Με ρωτάς τι γράφω.Για τέταρτη φορά με ρωτάς τι γράφω.