Ποτέ να μην θεωρήσεις ως συμφέρον σου εκείνο που κάποτε θα σε εξαναγκάσει να παραβείς την πίστη σου, να εγκαταλείψεις τον αυτοσεβασμό σου, να μισήσεις κάποιον, να υποπτευθείς κάποιον, να καταραστείς κάποιον, να υποκριθείς, να ποθήσεις κάτι που πρέπει να κρύψεις πίσω από τοίχους και παραπετάσματα, διότι όποιος επιλέγει τον δικό του νου και δαίμονα, καθώς και τις λατρευτικές τελετές τής δικής του αρετής, δεν διεκτραγωδεί, δεν αναστενάζει, δεν χρειάζεται ούτε ερημιές ούτε πολυκοσμία και, το πλέον σημαντικό, θα ζήσει δίχως να διώκει και δίχως να διώκεται, και δεν θα τον ενδιαφέρει εάν η ψυχή του παραμείνει εντός σώματος για μεγαλύτερο ή μικρότερο χρονικό διάστημα. Και αν ακόμη πρέπει να αποχωρήσει αμέσως, θα αποχωρήσει αβίαστα, σαν να κάνει κάτι σεμνό και αξιοπρεπές. Σε όλο τον βίο του θα προσέχει το εξής: μήπως η διάνοιά του περιπέσει σε κάτι που θα είναι ανάρμοστο για ένα έλλογο και κοινωνικό ον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)