Για να συζητήσουμε τη θεωρία του Φρόιντ από τη σκοπιά της πολιτικής επιστήμης και της φιλοσοφίας χρειαζόμαστε κάποια δικαιολογία - εν μέρει επειδή ο Φρόιντ επανειλημμένα τόνισε τον επιστημονικό και εμπειρικό χαρακτήρα του έργου του. Η δικαιολογία αυτή πρέπει να έχει δύο όψεις: πρώτα πρέπει να δείχνει ότι η δομή της φροϊδικής θεωρίας επιδέχεται, και στην πραγματικότητα, ενθαρρύνει τη σπουδή της μέσα από το πρίσμα της πολιτικής, δηλαδή ότι αυτή η θεωρία, που παρουσιάζεται σαν καθαρά βιολογική, είναι βασικά κοινωνική και ιστορική. [...] (Από την έκδοση)