Το φεγγάρι αντιφεγγίζει πα στα διάφανα νερά,το αγέρι πνέει σα χάδι τρυφεράκαι οι βράχοι στο βάθος σα φίλοι μου παλιοίστέλνουν το καλωσόρισμά τους πρώτοι αυτοί ˙Το πλοίο προσεγγίζει άλλη μια φοράκαι μου συμβαίνει πατώντας στη στεριάνα θαλασσοπλοώ στου χρόνου τις ρότεςτου τώρα, του μετά, του τότες…Έμμετρη πατριδογνωσία, προσφέρει στον αναγνώστη απ’ το περίσσευματης αγάπης του περιπαθούς Συμιακού Δημήτρη Διακίδη, που, όπως όλα ταξενιτεμένα τέκνα του νησιού μας, ζει με τη νοσταλγία του. Γυρίζει σωματικάκι, όταν δεν το μπορεί αυτό, επιστρέφει νοερά ξαναζώντας στιγμέςανεπανάληπτες του περίλαμπρου χθες της σφουγγαροζωής και τουναυτικού βίου της Σύμης.(από τον πρόλογο του Ι.Μ.Χατζηφώτη, στην Α’ Έκδοση)