Ο άνθρωπος δεν είναι ουδέτερη ύπαρξη και παρουσία, ούτε ένα άχρωμο κατασκεύασμα της θεικής ή συμπαντικής πρόνοιας. Έχει σώμα (Ύλη) αλλά και Ψυχή-Πνεύμα. Ο άνθρωπος έχει το ριζικό του σύστημα που τον κρατάει-στηρίζει στη Γη-Χώμα, αλλά έχει και Ψυχή-Πνεύμα που τον σπρώχνει προς τα πάνω και τον καλεί να υπερβεί το γήινο και να απλωθεί σε άλλες ουράνιες-πνευματικές σφαίρες. Οι πνευματικές ανατάσεις-περιπλανήσεις του ανθρώπου αισθητοποιούν όχι μόνον την ποιότητα και τον εσωτερικό πλούτο του αλλά ταυτόχρονα λειτουργούν και ως πλοηγοί για τη ζωή του στον ωκεανό της καθημερινότητας.