Τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια ο κλήρος και το πλήρωμα της ελλαδικής Εκκλησίας εξοικειώθηκαν με την παρουσία του ψυχολογικού λόγου και την αρωγή του στο ποιμαντικό έργο. Βιβλία, περιοδικά, συνέδρια, επιμορφώσεις, εκπομπές κ.π.ά. κατέστησαν σαφές πόσο έχουν να ωφεληθούν η εκκλησιαστική ζωή και η διαποίμανση από τις κατακτήσεις της ψυχολογικής επιστήμης και από τα εννοιολογικά εργαλεία τα οποία αυτές δημιούργησαν. Οι ελάχιστοι που δεν το συνειδητοποιούν και επιμένουν να το αρνούνται, ή και να το πολεμούν, απλά έχουν τεθή στο περιθώριο από την ίδια την πραγματικότητα η οποία είναι αμείλικτη και αδιαφορεί για τις εμμονές μας. [...] (Από την έκδοση)