ΚΑΘΩΣ τα σπλάχνα αγρίευαν με πόνο Ούτε που γύρισα να κοιτάξω. Ό,τι αφήνω πίσω, μένει εκεί, Δεν τελειώνει, ανασταίνεται. Εκεί που καταλήγω να κατοικώ Δεν υπάρχουν σπίτια Μόνο φωλιές θανάτου. - Για όσο είναι το πάντα και το τώρα. Καταστρέφουν το πηγαίο μας - Η πηγή ήταν πάντα μέσα μας. Μπλεγμένος στα καθημερινά χαμόγελα Θάβομαι πιο βαθιά στη γη Σιωπή σκέπασε τον σκοτεινό κόσμο Βαλτή θέση· Εκεί έκατσα και δεν ξεχωρίζω πια κανέναν. [Από την έκδοση]