Η φωνή της ΑνθρωπότηταςΕίμαι η φωνή των παιδιών που χάθηκαν.Στο αέναο πέπλο της ανυπαρξίαςη κραυγή της μητέρας αντηχεί βουβή.Τα όνειρα των παιδιών αυτών συνθλίβονταιστο κενό του θανάτου.Η ζωή τους μονάχα μια απατηλή ανάμνησηστη συνείδηση των μελλοθάνατων.Όλα όσα αγάπησαν και λάτρεψανκαταρρέουν μπροστά στο γνωστόάγνωστο.Και το μόνο που αφήνουν πίσω είναι μιαφωνή αθάνατη.Μια φωνή γεμάτη παράπονο για τηζωή που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.Μια φωνή υπενθύμισης για όσους έμειναννα περιμένουν καρτερικά το δικό τους άγνωστο.Για όλους εμάς τους μακάριους θνητούς.Που κάποτε θα αφήσουμε και εμείςτη δικιά μας φωνή.Για όλα όσα και εμείς δεν θα προλάβουμενα ζήσουμε.Και η φωνή μας θα αντηχεί αιώνια,συντροφεύοντας τις φωνές των προγόνων μας.Συντροφεύοντας τις φωνές όσων θα φύγουνμετά από εμάς.Αυτή η φωνή θα είναιη φωνή της Ανθρωπότητας.Και αυτή δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.