Σ' έναν κόσμο αντιποιητικό, όπου ο καθείς και το λίπος του, ο καθείς και η αιμάσουσα τηλεόρασή του, ο καθείς και το χρυσό ή πήλινο καβούκι του, σ' ένα τοπίο ομιχλώδες και αβέβαιο με πορφυρό κι ερμητικό ουρανό, οι ποιητές αυξάνονται, λες και η ποίηση είναι το μέγιστο απόθεμα, η χρυσή εφεδρεία αντίστασης του ανοσοποιητικού συστήματος ενάντια στην πανώλη της ασχήμιας, ενάντια στην ερημιά. Έτσι και ο Νίκος Κούτσιας χρονικώς τυχαία αποφάσισε, ή στον κατάλληλο χρόνο επέλεξε, τη βάπτιση και τη λιποταξία του μες στα βαθιά νερά της ποίησης, ξέροντας καλά πως η Τέχνη δεν είναι πανάκεια, γιατί η Τέχνη ανακαλύπτοντας και μεγενθύνοντας την ομορφιά του κόσμου τούτου, και έχοντας στο στόχαστρο το άδικο και τη σχιζοφρένεια, δεν ξέρει παρά να δείχνει καθαρά κατά που πέφτει η κόλαση και η κακή μας μοίρα. Να ευχηθούμε επιτυχία στον Ν.Κ. Ο ποιητής μας δουλεύει καλά το υλικό της ματωμένης μνήμης. Με στοιχεία κριτικής άσκησης παίρνει αντρίκια την πρώτη του νίκη απ' τη φθορά που συγγενεύει με το θάνατο. Όχι πως απ' τη μια στιγμή στην άλλη ο Κούτσιας με τους άλλοτε τρυφερούς κι άλλοτε δεικτικούς στίχους (με λόγο κοφτερό, συμπαγή, και καθαρά ελληνικό) ολοκληρώθηκε κιόλας ποιητικά. Όχι. Και τούτο ευτυχώς, γιατί διαφορετικά ο δόκιμος τούτος ποιητής δεν θα 'χε υπόλοιπο δρόμου να διανύσει. (Γιώργος Παπούλιας, από την εισαγωγή της έκδοσης)