Άνθρωπε σήκω τη ματιά πέτα τις παρωπίδεςνα δεις ότι κηδεύονται στο χρόνο οι ελπίδεςγια έναν κόσμο πιο καλό κόσμο λευτερωμένοαπό θανάτους κι οδυρμούς με αρετή πλασμένοκι έρχονται να σε καταπιούν λυγμοί κι απελπισίαδαίμονες που σφυρίζουνε σε κάθε κοινωνία.Άνθρωπε ρίξε μια ματιά και βάλε στο μυαλό σουπως κάθε μέρα μπαίνουνε μαχαίρια στο πλευρό σουπου χύνουν δηλητήριο τα σπλάχνα σου νεκρώνουνκαι τα μαρτύρια που ’ρχονται όλο και μεγαλώνουνγίνονται άγριοι κεραυνοί κύματα στα πελάγηκαι η αδιαφορία σου τον όλεθρο παράγει.Έγινε υπερφόρτωση της γης και δεν τ’ αντέχειπολλές φουρτούνες έρχονται και συφορές θα έχει.O πληθυσμός αυξάνεται πάνω της κάθε χρόνομ’ ογδόντα ’κατομμύρια και προκαλεί τον πόνομε όσα τη φορτώνουμε και την ταλαιπωρούμεκαι σ’ έναν ερημότοπο σε λίγο θα τη δούμε.Θα ’ρθει στιγμή να μην μπορεί ν’ αντέξει το φορτίοκι ανήμπορη θα περπατά στη λάβα και στο κρύο.Το γάλα της δε θα αρκεί να θρέψει τα παιδιά τηςκι απ’ το σκοτάδι θα φανεί η μαύρη συφορά της.Δάση της θα εκριζωθούν για νέες καλλιέργειεςσ’ όλα τα κράτη θ’ απλωθούν παράνομες ενέργειεςγια να παράγουν τρόφιμα να θρέψουν τα κορμιά τουςόλους τους εργαζόμενους και τα μικρά παιδιά τουςθ’ αυξήσουν την αλίευση τα ψάρια θα τελειώσουνθάλασσες λίμνες ποταμοί δε θα ’χουν πια να δώσουντροφή για να συντηρηθούν άνθρωποι πεινασμένοιαπόκληροι της μοίρας τους φτωχοί κι απελπισμένοι.[…]