Ππολυτένου θεάς, ω Μνημοσύνηςθρέμματα πτερωτά, χαραί του ανθρώπου,και των μακάρων Ολυμίων αείμνηστακ' ευτυχή δώρα· επί τα νώτα ακάμαντατων ζεφύρων, πετάξατε ταχέως.Εσάς προσμένει η γη μου· εκεί τα σφάγια,και τ' άνθη εκεί πλουτίζουσι, και η σμύρνα,χιλίους ναούς· τους έκτισαν ανίκητατης ιεράς Ελευθερίας τα χέρια.Ήλθεν η ποθητή ώρα· στολίζουσιτην κεφαλήν σεβάσμιον της Ελλάδοςη δάφναι, φύλλα αμάραντα θριάμβων·και σεις χρυσά, σεις αμβροσίοδμα ρόδατου παραδείσου ελικωνίου, συμπλέξατεσήμερον τον αγνόν στέφανον· μόνη,αμάργαρος, ολόγυμνος, αυτάγγελτος,το καθαρόν του ουρανού αναβαίνειη Αρετή· αλλ' αν η Πιερίδεςτην λαμπράν της χαρίσωσιν ακτίνααφθόνητος τιμάται· επαινουμένητους επιγείους χορούς τότε δεν φεύγει. (Από την πρόλογο της έκδοσης)