Ανατολικός άνεμος, εξόριστος,με τη μάσκα του αθώου,χτυπούσε τα γυμνά κλαδιά έξωκαι την ψυχή της στο περιθώριο.Ίδιος πάντα ο έρημος δρόμοςκι ο τρόμος, ρεμβάζοντας το γκρίζο,αφτέρουγες λέξεις, ανώνυμοι πόθοι,χαμηλά το βλέμμα στο σκουριασμένο κλειδί,κιτρινισμένα φύλλα,οι γάτες στο παράθυρο,το πουκάμισο στα μανταλάκια,ένα πιόνι πεσμένο στη σκακιέρα,το φιλί περνά φευγαλέα στα αζήτητα.