Δυο σταγόνες όνειρο τα εβένινά της μάτια.Πίσω από την ίριδα καθρέφτες φλούδες πορτοκάλι.Κι ο θάνατος σε μια γούβα γλυφό νερό,σε μια στενή λωρίδα γης,στη ρίζα του αρχαίου λόφου.Γκρίζο το χώμα της ελιάς, η άμμος της ερήμου,αποκαΐδια και ξερά κλαδιά στου χαμού την ξέρα.Στέγνωσαν τα δάκρυαστο ξεραμένο δέρμα της μητέρας.Τα χέρια της, ικέτιδες, δέονται λίγο μειλίχιο ύπνο,ένα μαλακό προσκέφαλο στου φεγγαριού τη χάση.Τον πόνο της οικονομεί σε μιαν ακτίνα ήλιου,σε μιαν ανάσα σιωπής απ' την κλαγγή των όπλων.