Με την ολοκλήρωση της πορείας μου ως εκπαιδευτικού καταθέτω αυτήν την προσπάθεια με την προσμονή να αποτελέσει ένα ερέθισμα για διάλογο πάνω στη διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας. Η γλώσσα μας είναι, βέβαια, μια γλώσσα εν εξελίξει, όμως δεν θα 'πρεπε αυτή η εξέλιξη να είναι χαοτική κι όλα να επιτρέπονται με κριτήριο ότι τα λέμε. Δεν πρέπει ο νέος, όταν μιλά ή γράφει τη μητρική γλώσσα, να είναι ασύδοτος, ενώ, όταν διδάσκεται μια ξένη γλώσσα, να αποδέχεται ότι υπάρχει σωστό και λάθος. Δεν είναι πρόοδος, αλλά μόδα και μάλιστα κακής αισθητικής ο ανεπαρκής στον λόγο ομιλητής είτε είναι επιστήμονας είτε πολιτικός είτε δημοσιογράφος κ.λπ. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)