ΗσυχίαΑμείλικτη φθινοπωρινή αϋπνίαένα γραφείο επίπεδος τάφοςοι μνήμες στάζουν σαν μέταλλολιωμένο, καυτό πάνω στον χρόνοπαραμορφώνουν κάθε προοπτικήοι παλλόμενοι τοίχοι του δωματίουκλείνουν απειλητικά προς τα μέσαπαράθυρα τετράγωνα μάτιαυλακές αδέσποτων, θρηνητικάάσματα ο ουρανός και η νύχταεπάρατη ησυχία, μοναχική προσευχήσε ανύπαρκτο ελεήμονα θεόη απόγνωση, αιχμηρή συντροφιάστην αναμονή ν' ανθίσουν τ' άστραποτισμένα από μελανό αίμα -το αίμα μας.