Όταν βλέπω δύο ανθρώπους να φιλιούνται, νομίζονταςότι αγαπιούνται, νομίζοντας ότι η αγάπη τους θακρατήσει, ψιθυρίζοντας ο ένας στον άλλον εν ονόματιενός ενστίκτου στο οποίο δίνουν μεγαλόπρεπα ονόματα,όταν τους βλέπω να χαϊδεύονται μ' αυτή τη νοσηρήλαχτάρα, μ' αυτή την προσδοκία να συναντήσουν κάτικρίσιμο στο δέρμα του άλλου, όταν βλέπω τα στόματάτους να κολλάνε μεταξύ τους, τις γλώσσες τους ναμπλέκονται, τα φρεσκολουσμένα μαλλιά τους, τ' άναρχαχέρια τους, τα υφάσματα που αγγίζονται κι ανασηκώ-νονται σαν την πιο ρυπαρή αυλαία, το αγχώδες τικ τωνγονάτων που ξεπηδούν σαν ελατήρια, τα φτηνά κρεβάτια,τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής που αργότερα θα ταθυμούνται σαν παλάτια, όταν βλέπω δύο ηλίθιους ναεκτονώνουν ατιμώρητα τον πόθο τους στο φως της μέραςσαν να μην τους έβλεπα, δεν αισθάνομαι μόνο ζήλια.Τους λυπάμαι κιόλας. Λυπάμαι το σάπιο μέλλον τους.Τότε σηκώνομαι, ζητάω το λογαριασμό και τους στέλνωένα λοξό χαμόγελο, σαν να επέστρεφα από έναν πόλεμο που εκείνοι δεν μπορούσαν καννα φανταστούν ότι είχε ξεσπάσει.»Το παιδί γράφει μια έκθεση για το πώς πέρασε στο πρώτο και τελευταίο ταξίδι που έκανεμε την νταλίκα του πατέρα του. Ο πατέρας, που αργοπεθαίνει στο νοσοκομείο, αφήνει σ'ένα μαγνητόφωνο τις υποθήκες του για να τις διαβάσει ο γιος του όταν μεγαλώσει. Ημητέρα, μόνη στο σπίτι, γράφει ένα ημερολόγιο για την προσωρινή απουσία του και τηναναμονή τής οριστικής του απώλειας. Τρεις σπαραχτικοί εναλλασσόμενοι μονόλογοισυνθέτουν αυτό το αριστουργηματικό αφήγημα για τη φθορά και την αγάπη, για τονέρωτα και την αγάπη ως αντίσταση στη φθορά του έρωτα.