Ο γράφων, νεαρός τότε κομμουνιστής -και μάλιστα παθιασμένος- διαβάζοντας, όσα μπορούσε γύρω από τη μαρξική θεωρία του κράτους, συνέτασσε μια σειρά ερωτημάτων-αντιρρήσεων, αντιτιθέμενος στα όσα αστικά μας έλεγε ο καθηγητής.Έτσι, λοιπόν, κάθε Παρασκευή εμφανιζόμουν στο φροντιστήριο του ελευθέρου διαλόγου υποστηρίζοντας τη μαρξική θεωρία, την οποία βεβαίως γνώριζα υποτυπωδώς.Ο Βεζανής αισθανόταν ευχάριστα σ αυτό το ιδεολογικό - πολιτικό κοντράρισμα και έτσι είχε καθιερωθεί στο φροντιστήριο αυτό να πρωταγωνιστεί ο γράφων με τη βιομηχανία των ερωτήσεων, που είχαν ως πηγές τη μαρξική βιβλιογραφία, η οποία στήριζε την Κομμουνιστική Κοινωνία.Από τότε θυμάμαι τις οργίλες αντιρρήσεις του δασκάλου που μου απαντούσε: Ποιος σας είπε κύριε ότι ο κομμουνισμός θα καταργήσει το φθόνο, τη ζήλεια, τα ερωτικά πάθη, την κακότητα του ανθρώπου, το ατομικό συμφέρον;Έπρεπε να περάσουν έξι σχεδόν δεκαετίες για ν αναγνωρίσω πόσο δίκαιο είχε ο δάσκαλος και μάλιστα τόσο πολύ ώστε να οδηγηθώ το 2010 στην έκδοση του έργου μου: Η κομμουνιστική Ουτοπία (από εκδ. Κάδμος και το 2013 από εκδ. Πελασγός).