Η ιστορική έρευνα ουδέποτε σταματά. Για τον συνεπή ερευνητή, το «ψάξιμο» συνεχίζεται αενάως. Ειδικώς η Ελληνική Ιστορία, η τόσο ταλαιπωρημένη από την κακόβουλο διάθεση των φίλων και συμμάχων μας αλλά και από την αβελτηρία την δική μας, ΑΠΑΙΤΕΙ το «ξεγνέφιασμά» της (θαυμάσια Ποντιακής προελεύσεως λέξις, που σημαίνει το διώξιμο των «νεφών» από το μυαλό κάποιου ο οποίος μόλις ξύπνησε). Πρέπει να σημειώσω πως, κατά το μεσολαβήσαν χρονικό διάστημα, το εντοπισθέν νέον υλικόν, ωδήγησεν εις συμπληρώσεις, ακόμα και διορθώσεις των κειμένων των δύο πρώτων εκδόσεων, χωρίς να αλλάξη το παραμικρόν ως προς το τελικόν συμπέρασμα. Αντιθέτως, εδραιώνεται και τεκμηριώνεται πληρέστερον η ΑΘΩΟΤΗΣ των Μαυρομιχαλαίων. [...] (Δ.Ν. Κοκκινάκης, από την παρουσίαση στην τρίτη έκδοση)