Η αδελφή μου είναι δύο και μιλάει μωρουδίστικα. Τι ωραία που μιλάει! λέει ο μπαμπάς Είναι πολύ χαριτωμένη, λέει και η μαμά. Εγώ είμαι πέντε και μιλάω μωρουδίστικα όπως η αδελφή μου. Γιατί δε μιλάς καθαρά; με ρωτάει ο μπαμπάς. Μην παριστάνεις το μωρό, λέει και η μαμά. Εγώ θυμώνω, πάω στο δωμάτιό μου και κρύβομαι μέσα στη ντουλάπα. Αντώνη, Αντωνάκη, με ψάχνει η μαμά. Εγώ δε βγαίνω. Θέλω να με ψάχνει, όλο να με ψάχνει και να ανησυχεί όπως ανησυχεί και για την Αννούλα.