Τον έπλασα στο μυαλό μου. Τουλάχιστον αυτό έλεγα πάντα στον εαυτό μου. Όλα τα στοιχεία που θα ήθελα να έχει ένα αγόρι συγκεντρωμένα στον έναν, στον απόλυτο, στον τέλειο. Το πρόβλημα είναι ότι έκανα λάθος. Διότι στην πόρτα της τάξης μου, κοιτώντας με κατευθείαν στα μάτια, στέκεται ο Μαξ. Ο δικός μου Μαξ. Ο Μαξ των ονείρων μου.