Ο Όσκαρ Ουάιλντ έχει μείνει στο λογοτεχνικό -και όχι μόνο- πάνθεον ως ένας ιδιόρρυθμος και αιχμηρά σαρκαστικός κριτής των ηθών της κοινωνίας και, παράλληλα, ένας αυτοκαταστροφικός ηδονιστής. Το ψυχαναλυτικό μυθιστόρημα Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ (1890), το ασεβές, ερωτικά, θεατρικό Σαλώμη (1891), το εκ βαθέων εξομολογητικό De Profundis (1905) ή το με άκρατο μείγμα κυνισμού και χιούμορ Η σημασία του να είσαι σοβαρός (1895) έχουν παραμερίσει την πρόταση ανάγνωσης της προσωπικότητας του συγγραφέα -μοναδική στον 19ο αιώνα- που προσφέρουν τα συνολικά εννιά παραμύθια του, που κυκλοφόρησαν σε δύο τόμους - The Happy Prince and Other Tales (Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας και άλλα παραμύθια) το 1888 και A House of Pomegranates (To σπίτι με τις ροδιές) το 1891. Τα εννιά παραμύθια της συλλογής, αν και δεν κέρδισαν την προσοχή του κοινού με τον τρόπο που το πέτυχε Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ ή τα θεατρικά έργα που ακολούθησαν, ήταν και παραμένουν μικρά λογοτεχνικά αριστουργήματα. Με τον τρόπο τους αποδεικνύουν πόσο κοντά είναι ο λόγος του παραμυθιού με αυτόν του μαγικού ρεαλισμού, όπως βέβαια και πώς, μέσα από την εξιστόρηση μιας ιστορίας που κρατά όλα τα στοιχεία της παραμυθιακής αφήγησης, μπορεί κανείς να ασκήσει κοινωνική κριτική, να καταθέσει ιδεολογικές απόψεις και να περιγράψει ανθρώπινους τύπους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)