μέδουσαΜε γεννάει, αδιάλειπτα,ένα ψέμα θανάτουστην αναπνοή αδιάφορων πλοίωνπως έφτανες χίλιες πτυχέςμε ξελιγωμένη γλώσσαν’ ακούς σπαραγμούς χρωμάτωνκαι να μην μ’ ακούςστον κυρίαρχο νου των δειλινώνπου μυούν τις νύχτες τωνδακτυλικών μου δακρύωνμέσα στην μήτρα του επόμενου τοκετούπου σπαράζει το Ποίημαμε την Μέδουσα των υπογείων μου.Στο τελευταίο κεφάλι μουτα σκαλοπάτια σου σκόνταφταν εξονυχιστικάστα καλπάζοντα νερά μουκαι η διαπλανητική μου προσευχήαπό σπασμένη βάρκα στον σταυρό των αγίωνπου δεν έφταναν ποτέ μαζί σουδεν έφτανες να αναδείξεις τηνθλίψη της προσοχής μου.Με τρένο προσμένωτης θυσίας το όνειροκαι του καθρέφτη σου την σιωπή στοψήγμα της αφής μου.