Πίσω από στρώματα φθοράςμ' έκπληξη αναγνώρισατο κορίτσι-κλόουνπου μ' έθελγε χορεύονταςπριν από είκοσι χρόνια.Εσύ λοιπόν... ακόμη εσύ!Μα τότε ήσουν μια ξένηένα ξωτικό που κυνηγούσαστον νυχτερινό ουρανόπάνω από τις ταράτσες της Αθήνας.Ενώ τώραη θλίψη αυτή στα μάτια σουκαθρεφτίζει τη δική μου.Και πιο βαθιά, πιο επώδυνα σε θέλω.