ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΠαιδί την ξάπλωσε στην άμμο, βοήθησεκι ο τεχνουργός πατέρας του. Τα φύκιναξηραίνονται μαλλιά της· στο ουραίοτη λάμψη έχουν ωχρή τα βοτσαλάκια.Στα χείλη της ωστόσο ακόμα μένειτο κρεμεζί φρέσκου ψαριού· στον κόρφοκεραμιδίζει αδούλωτη μια ρώγα.Δεν ξέρουμε· κοιμάται αυτή και λιάζεται;Σαν χαλαρή με φαίνεται· τα μάτια τηςστερεωμένα μαύρο πετραδάκιξανοίγουν σε πανάρχαιους ουρανούς.Σαν μάγισσα με φαίνεται· η ανάσα τηςλιχνίζει την ασάλευτη σιωπή,τη θάλασσ' αγκιστρώνε, βαλσαμώνειαγράμματα, ακοινώνητα πουλιά.Θα φύγω· θα ξανάρθω αύριο πάλι.Και τι θωρώ στην άμμο τη λιανή;Το σώμα της γοργόνας σ' αποσύνθεση·κάποιος με μια πατούσα τη διέσχισε(το χνάρι οριζόντια στην κοιλία)τα χέρια της ζαβά, λαιμός αποσχισμένοςαπό του στήθους της τ' ολίγο κύμα.Την τρίτη μέρα το σημείον γοργόναείχε σχεδόν απόλυτα χαθεί(στη θέση του δεν έλαμνε κουπί).Αλλά μ' απολεπίζει από τη λύπηκαι το χρωστώ σε κείνο το παιδί(βοήθησε κι ο τεχνουργός πατέρας)που έσυρε στον άμμο άλλη γοργόναπελώρια, βαρεμένη, φουσκωτή.