Τα ματόκλαδά μουφορεσιές του ανέμουανεξίτηλη σφραγίδα του αργαλειούθα υφαίνει η αγκαλιά σου τα όνειρα με ένα φιλίΠαλλόμενη ρωγμή,υγρή της θάλασσας ανάσαπόρτα ανοικτήοι σκέψεις μου να δραπετεύουννα έρχονται να σε συναντούνΚαλό ταξίδι αγαπημένη [Του Αποχαιρετισμού]Αγαμέμνων με ύφος παγερό και αγέρωχοκαθώς των Αχαιών Αρχηγέτης ήταν,τους ξάφνιασε όλουςΕνομίσατε πως ΕνικήσαμενΕπειδή των Τρωών τα τείχη έπεσανΤα δόρια, τα σπαθιά και οι μνήμεςΑυτοί ανδρείοι ήσαν και εμείς επίσης.Λαβώθηκανμε αίμα και οι Θεοί μας έσπρωξαν στην Τροίακαι όρθωσαν μπροστά μας αόρατα τείχηΝικηταί και ηττημένοι όλοι χαμένοι ήσαν... [Αγαμέμνονας]