Ο ποιητής υφαίνει με συναισθήματα τα ρούχα των λέξεωναλλά εκείνες, ανεξάρτητες και ελεύθερες,ξαπλώνουν ολόγυμνες στο λευκό χαρτί,περιμένοντας, ηδονικά υγρέςγια να τις αγγίξεις, με τα μάτια, την σκέψη, την καρδιά και τα χέρια σου. Και τότε θα χορέψουν μόνο για σένα,αποκαλύπτοντας τα πιο ευαίσθητα σημεία τους και τις πιο βαθιές πληγές τους.Μα δεν θα είναι πια παρθένες.