Της μνήμης... κόκκινη θάλασσα... σαν κύμα γδέρνει τα βράχιανοσταλγικά εισχωρεί στα απομεινάρια ξεχασμένης σπηλιάςλησμονημένης ανάμνησης προσμένοντας την ηχώ άλλης μιας θύμησης κι άλλης μιας επιστροφήςμουρμουρίζοντας ξανά και ξανά τη σαγήνη ταξιδιώνπάνω στα φτερά άυπνων γλάρων.Νύχτες και νύχτες μένουν ξάγρυπνοιαποκοιμίζοντας την απουσίαστην κόκκινη θάλασσα... της μνήμης.