ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΠΙΤΙΑκούω ένα τραγούδι των νεανικών μου χρόνων,Κλείνω τα μάτια και το δωμάτιο απλώνεται στο άπειρο,Το σώμα μου εκρήγνυται κι αιωρείται πάνω από στάχυαδερβίσηδες,Τα βλέφαρα κλειστά - κατάματα στον ήλιο,Και δεν υπάρχει πόνος, ούτε θλίψη,Τα σκέπασε η μυρουδιά του πεύκου και της ρίγανης,Ακούω ένα τραγούδι των νεανικών μου χρόνων,Αγάπη μου, έρχομαι σπίτι.Σεπτέμβρης του '14ΨΙΘΥΡΟΙΨιθύρισέ μου θάλασσα όλες τις χάρες που μου 'χει δώσει η ζωήΨιθύρισέ μου θάλασσα κι όλες τις πίκρες και τον πόνο που 'χω νιώσει.Άσε την αρμυρή ανάσα σου το μέτωπο να μου δροσίζειΚαι τ' αφρισμένο χάδι σου τις αμαρτίες μου στα βράχιανα ξορκίζει.Τ' ανταριασμένα κύματα την άγρια χαρά μου ας θεριεύουνΚαι στης μπουνάτσας τη γαλήνη, μαλάκωσε τα βάσανα και τους καημούς.Στείλε τους άνεμους, στον ουρανό σα γλαροπούλι να με πάνεΚαι κλείσε στην παγωμένη αγκάλη του βυθού σου όλες τις μαύρες σκέψειςΠου σαν το σαράκι μού κατατρώγουν την ψυχή.Ψιθύρισέ μου θάλασσα τραγούδια για χορούς που 'χω ξεχάσειΨιθύρισέ μου θάλασσα ένα νανούρισμα που 'χω ν' ακούσωαπό παιδί.Κι όταν θα 'ρθεί το τέλος μου, φώναξε τ' όνομά μου δυνατάΚι άσε τις στάχτες μου μέσα στ' απέραντο γαλάζιο τωννερών σου να 'ρθουνΣ' έναν αιώνιο γάμο, ένα μαζί σου να γενώ.