ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑΜε ρώτησεςένα βροχερό δειλινό:«Τι είναι ποίηση;»Δείλιασα,δεν ήταν ακόμα η στιγμή να σου παραδεχτώπως η πραγματική ποίησηστον ωκεανό των ματιών σου κρύβεται,στις στιγμές μαςαναφέρεταικαι μελοποιείταιαπό τη χροιά της φωνής σου.«Η ζωή δημιουργεί την ποίησηκαι η ποίηση θέληση για ζωή»:πράγματι το πιστεύω,μα δεν ήταν το πρώτο που σκέφτηκα.Με ρώτησες ένα δειλινό,με θέα τα θολά κύματα του Ιονίουνα παφλάζουν στα πόδια μαςκαι την Πανσέληνονα φωτίζει το χαμόγελό σου—κι η απάντηση κρύβεται στα μάτια μου,που το πρώτο πράγμα που έκαναν,ως απάντηση,ήτανστα ροδαλά σου χείλη να καρφωθούν… Δεν μπόρεσα να σ’τα πω όταν έπρεπε,αυτά συμβαίνουν στους δειλούς, σε αυτούς που ρίσκαφοβούνταιστη ζωή να πάρουνκαι τώρα δεν μετράει ό,τι και να πω, μα, μάτια μου,ποίηση είσαι εσύ.