Εγώ τις μέρες μουτις βούτηξα στ' ασβέστινα ‘χουν κι αυτές να λένεπως είναι από μοναχές τους άσπρεςάσπρες κι ανήλιαγεςΕγώ τις νύκτεςπαίζω με δυο φίλες λέξειςίσα να φαινόμαστε πολλοίμη βρίσκει χώρο κάθε τόσο η μοναξιάδίπλα μου να κάθεταινα κάθεται κι αμίλητη να γνέθειΕγώ τη ζωή μου παραπήρα σοβαράπεριχαρής να θλίβομαιαπό την κούνια ακόμηΓια σένα που δε γνώρισα ποτέΓια σένα που ονόμασα Θεό στον Πατέρα ήλιο