Ο δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστας Αντώνης Μποσκοΐτης εξομολογεί δέκα βετεράνους ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, όλοι εν ζωή πλην ενός (Κ. Βουτσάς), όχι με ρετρό, αλλά μάλλον ψυχαναλυτική διάθεση. Οι συνεντεύξεις πάρθηκαν την τελευταία δεκαετία και φιλοξενήθηκαν στα διάφορα μέσα, με τα οποία συνεργαζόταν ο συγγραφέας ως αρθρογράφος.Αντώνης Μποσκοΐτης: ένα πολυμηχάνημα παραγωγής νοήματος.[...] Λοιπόν, πέραν όλων των άλλων —δεν μπορώ να μιλήσω προσωπικάγια τη σκηνοθετική του ικανότητα και τις άλλες ιδιότητές του— είναιένας συνεντευξιαστής που διεκδικεί μια ξεχωριστή θέση σε αυτόν τονχώρο γραφής ?έντυπης και ηλεκτρονικής. [...] Ξέρει —ίσως από ένστικτο— ότι η ζωή του καθενός είναι ένακουβάρι, και αρκεί να βρεθεί η άκρη για να ξετυλιχθεί.Ξέρει ότι η ζωή του άλλου είναι ένα παζλ, που η μνήμη δεν έχεισυγκρατήσει όλα τα κομμάτια, και γι’ αυτό έχει ανάγκη το «ζωτικόψέμα» για να συντεθεί. [...]Ο Αντώνης πετυχαίνει ακόμα και τα ασήμαντα μιας διήγησης ναέχουν τη σημασία τους, και αποδεικνύει ότι οι μικρές στιγμές μιας ζωήςείναι το εύφορο έδαφος της μεγαλοσύνης κάθε ψυχής!Έτσι, έχει καταφέρει μέχρι τώρα κάτι δύσκολο στον χώρο τωνσυνεντεύξεων. Οι συνεντεύξεις του, έχουν μια λογοτεχνική αξία, δηλαδήδιεκδικούν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από το εφήμερο μιας ανάγνωσηςσε μια εφημερίδα. Γι’ αυτό και έχει αξία η έκδοση ενός ακόμα βιβλίουπου να περιέχει κάποιες από αυτές. Από τον πρόλογο του Θανάση Λάλα