Είναι φορές που νιώθεις τις λέξεις να ρέουναρμονικά μέσα στις φλέβες σου. Σαν ήσυχο ποτάμιπου κυλάει ήρεμα δίπλα από αιωνόβια πλατάνια,σιγοντάρει τους ήχους του δάσους και χάνεταιγλυκά, σκορπώντας στο δέλτα του. Κι έτσι ποιείςποίηση.Ναι...Όχι, η ποίηση της Κωνσταντίνας Κυρίμη δεν είναιτέτοιο ποτάμι. Είναι μια άγρια παρέα λέξεων, πουξεχύνονται ορμητικά, μπερδεμένες και ανταγωνιστικές για να φτάσει η καθεμιά πρώτη στην καρδιάσου, στο μυαλό σου, στο στομάχι σου. Να σουαφήσουν την αλήθεια τους, το ψέμα τους, τησαγήνη τους και να σε αναγκάσουν να ανασηκωθείς, να απορήσεις, να ανασάνεις βαθιά, ναζήσεις...