Αντικρίζοντας υπεύθυνα, την ώρα αυτή το θέμα της μεγάλης εκκλησιαστικής προσωπικότητας του Νέου Πρωθιεράρχη μας Δαμασκηνού, αντικρίζω ασφαλώς αυτό το θέαμα στην πιο αδρή εξωτερική του φάση και μαζί στην πιο πηγαία που το φωτίζει καθαρά εσωτερική μεταβολή. Εννοώ με τούτο την καταβολήν εκείνη, χάρη στην οποία διαπιστώνουμε πως ο πραγματικός Ιεράρχης, απαράλλαχτα όπως ο πραγματικός Ποιητής, δεν γίνεται αλλά γεννιέται, και πως είναι καλεσμένος πριν απ' όλα από την ίδια του τη φύση, στο τραχύ του, θεοπρόβλητο μαζί και κοσμοπρόβλητο προορισμό. Και χωρίς άλλο, τέτοια είναι η βασική γεννητική καταβολή της φυσικής Αρχιεροσύνης, θα μπορούσαμε να πούμε, του σημερινού Πρωθιεράρχη μας Δαμασκηνού. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)