«Όλα είναι παρεξήγηση». Με αυτή τη φράση του Samuel Beckett προςτον Theodor Adorno το 1969, έκλεισε ο κύκλος της συνάντησης μεταξύ δύοανθρώπων που έμελλε να διαδραματίσει τον δικό της ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορίατης φιλοσοφικής αισθητικής. Ο Adorno, αναζήτησε στην τέχνη έναν ελάχιστο τόποαντίστασης απέναντι στην αρνητικότητα της πραγματικότητας, έναν ελάχιστοτόπο για την ελπίδα. Το έργο του Beckett, υπήρξε παραδειγματικό ως προς αυτήτην κατεύθυνση. Ο Adorno αναγνώρισε σε αυτό, όχι απλώς ένα νέο είδος θεάτρου,αλλά και το υπόδειγμα για τη διατύπωση μίας νέας αισθητικής θεωρίας. Το σχέδιοτης Αισθητικής Θεωρίας υπήρξε αρκετά φιλόδοξο καθώς είναι μοναδικό ίσως, απότον Hegel και μετά, το στοιχείο της συμπληρωματικότητας ανάμεσα στην τέχνη καιτη φιλοσοφία, ανάμεσα στην Αισθητική Θεωρία και την Αρνητική Διαλεκτική.Χαρακτηριστική εκδήλωση αυτής της συμπληρωματικότητας, η κριτική που ασκείο Adorno στις οντολογικές θεωρήσεις του Martin Heidegger και του υπαρξισμού τωνJ.P. Sartre και Karl Jaspers με αφορμή το Τέλος του Παιχνιδιού του Beckett.