ΒαλένθιαΝεκρά κύτταραΣε ένα ποτάμι που κυλάει αργάΑνάμεσα σε ψυχρά έργα του ΚαλατράβαΠου προσπαθούν με φώταΝα τα κάνουν να μοιάζουν φωλιέςΓια μικρές ανθρώπινες ψυχές.Μονές νόστου.Μόνος.Σπίθες φωτιάςΚούπες χαράς, εδώ και εκείΜισοάδειες, μισογεμάτεςΜε ντόπιο πάθοςΚόκκινοΣαν το κρασίΠιο κόκκινο και από τα έντονα χείλιαπου περνάνε δίπλα.Πόθοι που σβήνουν γουλιά, γουλιά στο κόκκινο.Τα χείλια ξένα, απρόσιτα.Παρουσία αδυσώπητα σκληρήΝα θυμίζει τον πόνο του μη εφικτού.Μείνε λίγο ακόμα