ΤΑΓΚΟΧωρίς σκοτεινούς καβαλάρηδεςαπόψε ο ουρανός.Άρχισε να χρυσίζει η σκέψησαν ώριμος ήλιοςλίγο πριν καεί.Την ώρα που βγαίνουν σεργιάνιτα όνειρασε μονόκλινες κάμαρες.Τι να πει κανείς για αγάπεςπάνω σ’ ένα άορνο μαξιλάρι.Ποιό ταξίδεμα χρειάζεταιτο χρυσόμαλλο!Μα να! μια φτερωτή πράσινηπου κοντοστέκεταιστου νου τον φεγγίτη.Στριφογυρίζω μαζί τηςένα ταγκόαέρινος νοιώθω.Κι αυτό το τριαντάφυλλο στα μαλλιά τηςαγγίζει τα χείλη της πένας μου.Μεγάλωσε νύχτα τις ώρες σουμην ξυπνήσω.