Είναι κι αυτοί οι χοροίπου δεν έτυχε ποτέ να μοιραστούμε.Συνένοχοι ενός ταγκό με λάθρα βήματαχωρίς ποτέ ένα χέρι ν’ αξίζεινα το αφήσουμε να μας οδηγήσει.Ακροβατώντας ανάμεσα σε ανώφελα πρέπεικαι ευνουχισμένα γιατί.Πόσα θλιμμένα δειλινά ξεψύχησαν πάνω στα βράχια;Πόσες αφίλητες νύχτες υποδέχτηκαν την αυγήουρλιάζοντας μεσοπέλαγα σαν άλλος Αιγέας;Η σκόνη του χρόνου δόλια προσπαθείνα σκεπάσει τα βήματά μου στη σάλα της ζωήςκαι μειδιάζοντας σωπαίνειτο πρώτο βιολί της ορχήστρας.Όμως εγώ συνέχιζα να χορεύω ακόμα κι ότανη μουσική είχε για όλους σταματήσειακόμα κι όταν όλα τα φώτα ήταν πια σβηστά.