Σε ένιωθα να ακουμπάς στον ώμο μου και απ’ την πνοή σουτρεμόπαιζαν οι φλόγες των κεριών που σου παρέστεκαν...Εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ εν τόπω ανανύξεως...Ακόμα και όλη τη ζωή μου θα έδινα αρκεί να ερχόσουν... κι ας φεύγαμε μετά μαζί.Έφυγες, για πάντα έφυγεςκι έμεινα να βλέπω που ξεμακραίνεις μες στον χρόνο...Κι έμεινε σε μένα να κοιτάζω την κορνίζαμε τον παγωμένο χρόνο στο χαμόγελό σου...Απάντηση δεν πήρα απ’ τη φωνή σου,μονάχα ένα αεράκι χάιδεψε τα μαλλιά μου,όπως έκανε το στοργικό σου χέριτότε που ήσουνα κοντά μας...