Γαλάζια μαλλιά πλεγμένα μ’ αρμυρίκιαόσο το καλοκαίρι τελειώνει αμφίρροπομετρά μορφές πίσω απ’ τον κρυστάλλινο τοίχοσιγομουρμουρίζοντας τις οπτασίες που τρεκλίζουνσφυρίζοντας αρωματισμένα λόγια.Δεν έζησα στο σπήλαιο, κι όμως μισοκλείνωτα μάτια και τα χείλη που αρνούνται.Τυφλώνομαι μόνο απ’ το χαμόγελο του Ιούνηπου ’λεγε θα σταματήσει το καλεντάρι, ο υβριστής!Τον λάξεψε κι αυτόν ο φόβος της λάβαςκι ας ήταν δίπλα η πηγή.Δεν έμαθα ποτέ καλό σημάδι!Ούτε να τιθασεύω τα ριζώματα!Ένα λιβάδι ανοίχτηκε μπροστά,καμένο απ’ τον λίβα...And all I loved, I loved alone.