Η ΚΟΛΥΜΒΗΤΡΙΑΠέφτει στα νερά.Με ωραιότητα ελευθερία επιβάλλει,πίσω αφήνοντας τα ελαφρά ήθη λουομένων.Μα η στεριά την περιμένει και καλεί.Θα επιστρέψει με μοίρα σπαθόχορτου,ανάμεσα λίθο και λίθο να ισορροπεί.ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΗΔεν ξεχωρίζω πρόσωπο.Θέτω το χέρι στον ώμο.Το ίδιο και η άλλη μορφή.Σκοτάδι και άμμος ραπίζουντο μοιραίο άγγιγμα.ΧΩΡΙΣ ΑΚΡΟΑΤΗΤριγύρω ο τόπος κόκκινος.Στέκει σε ρίζα φωτιάςΙουλιέττα ολέθρου.Τείνει χέρι στο κενόλες και πιέζει το κακόνα χαμηλώσει να συρθείστη βακτηρία γέροντα πατέρα.Τι την οδήγησε ως εδώόπου λιθοβολεί τον εαυτό του ο κόσμος;Της εγκαρτέρησης κατάκλειστηστο πιάνο παίζει, το ελάχιστο,το χάος να διεγείρει.ΠΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΝΈχοντας περπατήσει επί των υδάτωνδεν υπάρχει επιστροφή.Χάθηκαν τα νερά.