Τα φθαρτά μάρμαρα σμιλεμέναστο Έρεβος του χρόνουέσυραν χορό στην ορχήστρα καιμε έθεσαν επικεφαλής.Κάθε γύρος και ένα αγνάντιστου ήλιου τα μάταια ερωτόλογα,μήπως το σύμπαν ζήσειτην αρπαγή της σελήνης στο άρμα του.Κάθε γύρος και ένα ξέφτι από το πουκάμισό μουνα τινάζεται στον εύριπο.Κάθε γύρος σβήνει ένα κερί, με κάποιον να φεύγει,λίγοι στερέψαμε στα στερνά.Ηθοποιοί με περικαλλή ενδυμασίασε κοθόρνους θρονιασμένοιπλέκουν νήματα με φανταχτερές χειρονομίες.Σκηνικά από τη μητροκτονία του Ορέστη,τα βάσανα του Οιδίποδα καιτα βατράχια του Αριστοφάνη.Μάταια όλα τούτα, τα προσπερνώ φευγαλέα.Τώρα που έμεινα μοναχός και τα κεριά σωθήκανο ήλιος βουτά τη δύση τουκαι κάθε γύρος απαιτεί να' ναι ο έσχατος.[Από την έκδοση]